Współwłasność rzeczy, a wspólność praw majątkowych tłumaczy prawnik Poznań

Wiadomo, że ze współwłasnością mamy do czynienia, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. W tym ujęciu przedmiotem współwłasności są jedynie rzeczy. Trzeba dodać, że przedmiotem współwłasności jest każda rzecz z osobna (w razie mnogości wspólnych rzeczy). Jednakże bez przeszkód jurydycznych występuje też w praktyce wspólność innych niż własność rzeczy praw majątkowych. Dotyczy to wspólności dalszych praw rzeczowych (współużytkowania wieczystego, współużytkowania), względnych praw do rzeczy (współnajmu, współdzierżawy itp.) lub innych praw majątkowych (wspólnych wierzytelności). Terminologicznie wadliwe byłoby zastosowanie tutaj pojęcia współwłasności, kojarzącego się ze wspólnym prawem własności rzeczy. Stąd wzięło się neutralne pojęcie „wspólności praw”. Wypada kancelaria Poznaniu równocześnie zaakcentować, że dopuszczalne jest tu analogiczne stosowanie przepisów o współwłasności rzeczy, w obszarach nie objętych szczególną regulacją odrębną. Podkreślono zresztą w orzecznictwie, że „wobec braku w naszym ustawodawstwie przepisów, które by normowały instytucję wspólności praw, przepisy o współwłasności należy stosować w drodze analogii do wspólności innych praw niż prawo własności” (z uzasadnienia uchwały adwokat Poznań Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 1967 r., III CZP 45/67, OSNCP 1968, z. 1, poz. 3).

Wspólność mienia

Przedmiotem „wspólności” może być również występujące w całej masie, przysługujące kilku osobom „mienie”, rozumiane jako zespół wszelkich praw majątkowych; własność i inne prawa majątkowe (art. 44 k.c.). W praktyce taka wspólność określonej masy majątkowej występuje zwłaszcza w razie dziedziczenia (wspólność spadku) oraz w stosunkach między małżonkami (wspólność dorobku). Można też odwołać się do przykładu majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej. Zwraca tu uwagę mnogość i różnorodność praw majątkowych tworzących wspólne mienie. W grę wchodzi własność wielu rzeczy oraz szereg innych praw majątkowych. W związku z tym tworzy się bogata mozaika splątanych stosunków prawnych. Wewnątrz tej wspólności spotykamy najpierw klasyczną współwłasność (mnogą współwłasność licznych rzeczy). Występuje dalej wspólność poszczególnych, a innych niż własność rzeczy, praw majątkowych. Równocześnie zaś zbiorczym określeniem wspólności mienia obejmuje cały ten konglomerat różnorodnych praw majątkowych, zjednoczonych podmiotowo. Dokonane przez ustawodawcę przy prawnik Poznań zastosowaniu różnego nazewnictwa, wyróżnienie zbiorowej kategorii wspólnego mienia ma swoje uzasadnienie i dalsze konsekwencje prawne. Częstokroć bowiem dokonuje się określonych czynności prawnych (i sądowych) dotyczących w całości wspólnego mienia: zbycia spadku, działu spadku, czy podziału majątku wspólnego małżonków po ustaniu wspólności majątkowej. Natomiast w okresie trwania wspólności majątku istotne problemy dotyczą zarządu majątkiem. W związku z tym ujawnia się szczególna przydatność odpowiedniego stosowania przepisów o współwłasności. Okazuje się bowiem, że najprostszy model stosunku współwłasności rzeczy służy za wzór lub pomoc dla rozwiązania każdej dalszej, choćby najbardziej skomplikowanej kwestii z zakresu wspólności mienia. Dostrzegając to, sam ustawodawca stosuje liczne odesłania. Wystarczy zauważyć, że „do wspólności majątku adwokat Poznań spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych” (art. 1035 k.c.). Trzeba również – w obszarze prawa rodzinnego – zauważyć, że „od chwili ustania wspólności ustawowej stosuje się odpowiednio do majątku, który był nią objęty, przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych” (art. 42 k.r.o.), zaś „do podziału majątku, który był objęty wspólnością ustawową stosuje się odpowiednio przepisy o dziale spadku” (art. 46 k.r.o.). Natomiast poza obszarem tego wyraźnego odesłania dopuszczalne jest jeszcze – w kwestiach nieunormowanych – analogiczne stosowanie przepisów o współwłasności. Zaciera się zatem ostre rozróżnienie współwłasności rzeczy (każdej z osobna), wspólności innych praw majątkowych (też pojedynczych) oraz wspólności mienia obejmującej mnogie i różnorodne prawa majątkowe występujące w zespolonej masie.

Źródła współwłasności prawnik Poznań

Różnorodne są w praktyce źródła współwłasności. Dokonując pobieżnego przeglądu można najpierw wskazać przykład dziedziczenia. Wielokrotnie bowiem do dziedziczenia jest powołanych (z testamentu lub ustawy) kilku spadkobierców. Wówczas dziedziczą oni spadek w oznaczonych częściach ułamkowych. Ściśle biorąc, należy tu mówić o wspólności spadku, pojmowanego jako ogół praw majątkowych zmarłego, ale też jego obowiązków majątkowych (art. 922 § 1 k.c.). Jeżeli zaś spadek rzeczywiście przypada (in concreto) kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego adwokat Poznań oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych (art. 1035 k.c.). Wielokrotnie współwłasność powstaje ex lege. W pierwszym rzędzie można tu powołać przykład zasiedzenia jednej rzeczy przez kilku współposiadaczy samoistnych (przy zastosowaniu przepisów art. 172-176 k.c.). Należy też pamiętać o powstaniu współwłasności w razie połączenia lub pomieszania rzeczy ruchomych w taki sposób, że przywrócenie stanu poprzedniego byłoby związane z nadmiernymi trudnościami lub kosztami (art. 193 § 1 k.c.). Zwykłym, powszechnym źródłem współwłasności są czynności prawne. W pierwszym rzędzie w grę wchodzi wspólne nabycie przez kilka osób, z różnych przyczyn, własności jednej rzeczy. Równolegle należy też mieć na uwadze możliwość przekształcenia przez właściciela przysługującego mu prawa we współwłasność i rozporządzenia wobec osoby trzeciej (osób trzecich) udziałem we współwłasności. Tutaj wyłączny do tej pory właściciel tworzy współwłasność i „dopuszcza” do niej osoby trzecie. Kancelaria Poznaniu Współwłasność może również wynikać z orzeczenia sądowego. W szczególności można tu przytoczyć przykład postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego (art. 988 § 1 k.p.c.), gdy licytacji dokonywało wspólnie kilka osób. Można też wspomnieć o przykładzie, gdy sąd w postępowaniu o zniesienie współwłasności przyznaje rzecz wspólną kilku współwłaścicielom. Wyjaśnijmy sobie jednak, że chodzi o przykład, gdy z szerokiego kręgu współwłaścicieli rzecz przypada na dalszą współwłasność niektórym z nich.

Współwłasność nieruchomości wspólnej właścicieli lokali

Po rozważeniu problematyki źródeł współwłasności należy niezwłocznie sięgnąć do szczególnej odmiany „współwłasności przymusowej”, powstającej w związku z ustanowieniem odrębnej własności lokali, prawnik Poznań przysługującej właścicielom lokali, obejmującej „nieruchomość wspólną”, a poddanej reżimowi prawnemu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Wypada bowiem zauważyć, że w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali (art. 3 ust. 1 u.w.l.). Dodajmy, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2). Zawsze więc właściciel odrębnego lokalu nabywa udział w nieruchomości wspólnej, obojętnie w jakim trybie (z art. 7) ustanowiono odrębną własność lokalu. Zatem zarówno we właściwej umowie (art. 8 ust. 1 pkt 2), jak też w jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości (art. 10 zd. 2) oraz orzeczeniu sądowym (art. 11 ust. 1 u.w.l.) należy oświadczyć (orzec) o przeniesieniu (nabyciu) udziału w nieruchomości wspólnej, określając wielkość tego udziału. Adwokat Poznań Niezwłocznie trzeba jednak wspomnieć, że według bezwzględnego wskazania ustawy udział właściciela wyodrębnionego lokalu w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi (art. 3 ust. 3 u.w.l.).

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*